Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

Homo Callidus vs Homo Bardus... (2)

Παράδειγμα 2α - Για περισσότερο από έναν αιώνα, σύμπας ο δυτικός πολιτισμός βάλθηκε να ρημάξει, να βιάσει, να απομυζήσει και την τελευταία ρανίδα ζωής, που είχε την ατυχία να βρεθεί στη σκιά της βρωμερής του πατούσας. Φυσικά, δεν επρόκειτο απλά για μια δυσάρεστη παρενέργεια ενός κατά τ' άλλα όμορφου κόσμου, ηθικού, αγγελικά πλασμένου, αλλά η ίδια η ουσία και ο πυρήνας της άρρωστης σκέψης του, η καλύτερα της μη-σκέψης. Αυτή η τελευταία λοιπόν, βασίστηκε κατά κύριο λόγο στη φιλοσοφία του "διαίρει και βασίλευε". Εδώ μιλάμε για διαιρέσεις ευκλείδειες και τέλειες καθ' όλες τις έννοιες, εφόσον οι ταγοί της ανθρώπινης χολέρας: (α) απεχθάνονται πηλίκα με δεκαδικά ψηφία που χλευάζουν την ηθική τους ακεραιότητα ∙ έτσι φροντίζουν να στρογγυλοποιούν - δια του ξίφους, of course - ο,τιδήποτε ξεχωρίζει απ' την ορισμένη ακρίβεια του φέρετρου, εκδηλώνοντας σημάδια ζωής και (β) δεν υπάρχει περιοχή της γης ή του πνεύματος, τα οποία να όργωσε η ιεραποστολική τους κωλάρα και ν' άφησε για υπόλοιπο κάτι περισσότερο από ένα τεράστιο μηδενικό, να χάσκει ολοστρόγγυλο κι ορθάνοιχτο σαν το καπάκι της λεκάνης τους. Ναυρχίδα της αυταπάτης αυτής: το σχίσμα σε μητέρα Φύση από τη μία, σε ανθρώπινη φύση από την άλλη.

Το δίπολο ετούτο, έσχισε σα χειρουργικό νυστέρι το νωτιαίο μυελό της ανθρώπινης ύπαρξης. Έπειτα από αυτό, ήταν απλά θέμα χρόνου μέχρι κάποιος να τεμαχίσει ένα του δάχτυλο - ή και ολόκληρο το μπράτσο - δίχως το παραμικρό ίχνος πόνου ή συνείδησης, ότι αποχωρίζεται κάποιο κομμάτι του εαυτού του. Θα μπορούσαμε πλέον να κανιβαλίζουμε τις ίδιες μας τις σάρκες, με την προβληματική μας να εξαντλείται στο είδος της σως με την οποία θα άρμοζε να συνοδεύσουμε το λαχταριστό μεζέ.

Η περιλάλητη σοφία του είδους μας, δεν είναι φυσικά παρά τα νάζια και η σεμνοτυφία της μυξο-παρθένας, που δεν είχε δει χαρά στα σκέλια της για δέκα χιλιάδες χρόνια. Τι ήταν αυτό όμως, να δοκιμάσει μια φορά τον πούτσο, άντε να την ξεκολλήσεις μετά από πάνω του. Όταν για αιώνες, ο άνθρωπος ζούσε σε μια-κάποιαν ισορροπία με το περιβάλλον του, αυτό συνέβαινε όχι γιατί διακατεχόταν από καμία ωριμότητα της προκοπής, η οποία τον ωθούσε να συμπεριφέρεται με μέτρο, αλλά εξαιτίας των ίδιων του των τεχνολογικών περιορισμών. Μετά τη βιομηχανική επανάσταση όμως, ο κύβος ερρίφθη για τα καλά.  Και μαζί του ερρίφθη στα σκουπίδια κάθε αυταπάτη για πολιτισμούς και κολοκύθια.

Εγκράτεια, προφανώς, δεν είναι να ευχαριστείς τον Κύριο για τον άρτον ημών τον επιούσιον, όταν στο τραπέζι δεν υπάρχει παρά ο άρτος ο επιούσιος, κι όταν ανοίξει στη γειτονιά κρεοπωλείο να μη σε φτάνουν δέκα χάπια για να κουλαντρίσεις τη χοληστερίνη. Όταν η τεχνολογία πρόσφερε, επιτέλους, στην πιθηκο-ράτσα μας τη δυνατότητα να μην πεθαίνει κανείς απ' την πείνα, εμείς μαζί με το κύριο πιάτο ανακαλύψαμε επίσης το ορεκτικό και το επιδόρπιο. Πέσαμε με τη μανία του λιμάρη και καταβροχθίζαμε ό,τι βρίσκαμε μπροστά μας. Κι όχι μόνο εμείς, αλλά μάθαμε και τα παιδιά μας, μάθαμε και τα εγγόνια μας, να συμπεριφέρονται σα λιμάρηδες.

Ποιος πολιτισμός; Η μόνη διαφορά από τότε που ξεσκίζαμε το κρέας με τα δόντια μέσα σε σκοτεινές σπηλιές ή με τα χέρια μέσα σε ξύλινες, βρωμερές καλύβες, ήταν ότι πλέον χρησιμοποιούσαμε δέκα διαφορετικά είδη πηρουνιών και μαχαιριών μέσα σε κουζίνες με γυαλιστερά πλακάκια και εντοιχισμένες ηλεκτρικές συσκευές. Οι κοπτήρες και οι κωλοτρυπίδες μας συμπεριφέρονταν με την ίδια απάθεια, σα να μην πέρασε μια μέρα εδώ και χιλιάδες χρόνια. Οι εγκέφαλοί μας προφανώς το ίδιο.

- Ναι μ' ακούτε παρακαλώ;
My name is Sapiens... Homo Sapiens.

Ηθικό δίδαγμα: Ένας πλανήτης ξεκληρισμένος κυριολεκτικά, εφόσον δεν απομένει παρά ελάχιστος κλήρος για ν' αποδώσουμε στα παιδιά μας. Φυσικές ύλες αποστραγγισμένες, οικοσυστήματα βιασμένα, τοξικά νέφη και σπορές καρκίνου που περιγελούν τα σύνορα των ανθρώπων, τερατογεννέσεις που κατ' ευφημισμό αποκαλούμε μεγαλουπόλεις, σπαρμένες απ' άκρη σ' άκρη πάνω στο ρημαγμένο πλανήτη, ισορροπίες ανετραμμένες. Ορίστε ο πολιτισμός και η σοφία ενός homo, που φιλοδοξεί να επονομάζεται sapiens (δις). Δώσε την εξουσία σε εκατό ανθρώπους και μέσα σε μια γενιά θα έχουν υποδουλώσει όλους τους άλλους, δώσε ένα χωράφι σε δέκα και μέσα σε μια σπορά θα έχουν σφάξει ο ένας τον άλλον κι οι δυο-τρεις επιζήσαντες θα πεθάνουν, κατά πάσα πιθανότητα, από ασιτία σε ένα χωράφι απανθρακωμένο. Θες να κάνεις ακόμη κι αδέρφια να πιαστούν στα χέρια; μοίρασε τους ένα διαμέρισμα στα δύο κι άσε την ανθρώπινη φύση να δουλέψει για πάρτη σου.

Πόση ανοησία ή πόση τυφλότητα χρειάζεται κανείς, ώστε να θεωρεί σοφό ένα πλάσμα που πριονίζει χαζοχαρούμενα το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται; Ένα πλάσμα το οποίο - ακόμη κι αν αποδειχτούν εσφαλμένες οι επιστημονικές ενδείξεις για την συνενοχή του - και μόνο με την ιδέα ότι συμμετέχει σ' ένα έγκλημα πλανητικών διαστάσεων, ένα έγκλημα δίχως επιστροφή και μεταμέλεια, δεν παγώνει ξαφνικά στη θέση του, αναθεωρώντας όλη συνολικά τη στάση και τη δράση του μέχρι σήμερα ∙ παρά συνεχίζει σα να μην τρέχει τίποτα. Γιατί ακόμη κι αυτές οι απεγνωσμένες προσπάθειες της τελευταίας στιγμής, τύπου πράσινη ενέργεια, πράσινη πόλη, πράσινη κουράδα κτλ. αδυνατούν να μας διδάξουν το πλέον σημαντικό, που είναι φυσικά το μέτρο. Αλλά ποιος παπάς αμφισβητεί τα γένια του;

Κι έτσι εξακολουθούμε να θεωρούμε την απληστία δεδομένη. Στην καλύτερη, πιστεύουμε σε μιαν αφθονία για την οποία βαφτιζόμαστε άξιοι, και προσβλέπουμε σ' έναν πολιτισμό πρασινότερο αλλά πάντα πολιτισμό της λαιμαργίας. Το ζήτημα δεν είναι να μάθουμε να ζούμε ταπεινότερα, αυτό θα προϋπέθετε φυσικά μια στάλα σοφίας. Το ζήτημα τελικά είναι ν' ανακαλύψουμε καινούργιους ενεργειακούς ωκεανούς, κατά το δυνατόν λιγότερο επιβλαβείς, ώστε να πέσουμε πάλι με τα μούτρα και να τους ρημάξουμε κι αυτούς, μια που απ' τους προηγούμενους δεν έμεινε κολυμπηθρόξυλο. Μιλάμε για sapiens sapiens, όχι αστεία!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου